Το πρώτο μου αυτοκίνητο ήταν ένα Ford Taurus του '88. Το κλιματιστικό είχε εναλλαγές στη διάθεση, τα ηλεκτρικά παράθυρα κινούνταν πιο αργά από το dial-up, και το καφέ χρώμα σκότωσε κάθε πιθανότητα δροσιάς. Μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού, μια ουσία σαν πίσσα, πιο καυτή από τους μεντεσέδες της κόλασης, έσταζε από το χώρο της μηχανής στα παπούτσια μου, σαν το αυτοκίνητο να με απέρριπτε. Είχε όμως ενα εναλλάκτη τριών δίσκων, ένα ντοσιέ CD και τα κλειδιά της ελευθερίας. Αυτό ήταν αρκετό. Μου άρεσε πολύ.

Ποτέ δεν ήμουν λάτρης των αυτοκινήτων. Οι κινητήρες δεν με ενδιαφέρουν και οι προδιαγραφές θολώνουν. Αυτό που έμεινε ήταν μικρές, σπαστικές αναβαθμίσεις που άλλαξαν την εμπειρία μου από την οδήγηση.

Κατά το τελευταίο τέταρτο του αιώνα, το αυτοκίνητο έχει εξελιχθεί από μηχανική μηχανή σε τροχαίο υπολογιστή. Καινοτομίες που κάποτε φάνταζαν φουτουριστικές, όπως τα ταμπλό με οθόνη αφής, η πλοήγηση σε πραγματικό χρόνο και τα προηγμένα συστήματα υποβοήθησης του οδηγού, είναι πλέον στάνταρ. Η κίνηση έχει αλλάξει ταχύτητα. Τα συνδεδεμένα χαρακτηριστικά, η αυτοματοποίηση και η ασφάλεια έχουν πλέον έλξη, και στην πορεία, οι συνήθειές μας προσαρμόζονται, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια εποχή όπου τα όρια μεταξύ αυτοκινήτου και οδηγού θα θολώνουν. 

Ένα τυχαίο κλικ σε μια διαφήμιση αυτοκινήτου και το διαδίκτυο αποφάσισε ότι ψωνίζω. Τώρα η τροφοδοσία μου είναι από τοίχο σε τοίχο ταμπλό. Όχι εξωτερικοί χώροι. Όχι προδιαγραφές. Πίνακες ελέγχου. Και λειτουργεί. Ανοίγω σχεδόν όλα.

Οι σύγχρονες καμπίνες είναι άγριες, με οθόνες που πολλαπλασιάζονται σαν κουνέλια, με ταμπλέτες που ξεχειλίζουν στο κάθισμα του συνοδηγού και με χαρακτηριστικά που στοιβάζονται πάνω σε χαρακτηριστικά. Έχω εμμονή.

Το πρώτο wow που είχα με ένα ταμπλό δεν ήταν καν οθόνη. Επιστρέφοντας από έναν αγώνα του γυμνασίου με το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο πατέρας του φίλου μου, η ταχύτητά του αιωρούνταν στο παρμπρίζ σαν ολόγραμμα. Για τον 11χρονο εαυτό μου, ήταν καθαρή επιστημονική φαντασία. Star Wars vibes, παρόλο που ήταν μόνο μια ένδειξη ταχύτητας.

Καθώς οι μετρητές αντικατέστησαν τις βελόνες με εικονοστοιχεία, άρχισαν να εμφανίζονται οθόνες αφής. Το μεταχειρισμένο Prius μου είχε ένα από τα πρώτα μοντέλα. Με το ζόρι δούλεψε, αλλά το λάτρεψα ούτως ή άλλως. Σφυροκόπησα αυτή τη μη ανταποκρινόμενη οθόνη σαν να μου χρωστούσε χρήματα μόνο και μόνο για να δω το υβριδικό σύστημα να ανακατεύει την ισχύ. Ήταν απίστευτα δροσερό.

Με την πάροδο των ετών, οθόνες όπως αυτή στο Prius μου μετατράπηκαν από καινοτομία σε στάνταρ, με δυνατότητα πλοήγησης, μουσικής, ενσωμάτωσης τηλεφώνου, κλιματισμού και εφεδρικών καμερών. Μόλις αυτά έγιναν φυσιολογικά, οι κατασκευαστές αυτοκινήτων ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για να δουν πόσο μεγάλο μέρος της όρασης του οδηγού θα μπορούσε να μετατραπεί σε οθόνη.

Τα οχήματα έχουν προχωρήσει πολύ από το Taurus μου με το CD player (ανέφερα ότι μπορούσε να χωρέσει τρία, μετρήστε τα, τρία CD;). Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μου στιγμή με την "θύρα aux": Ένας φίλος έβαλε στην πρίζα το Microsoft Zune του, οι Pearl Jam βροντοφώναξαν και ένας αγροτικός δρόμος στο Ιλινόις έμοιαζε ξαφνικά με το μέλλον.

Ακολούθησε η εποχή των πομπών FM. Βρείτε έναν νεκρό σταθμό, αποφύγετε τον στατικό ήχο και τους γείτονες και απολαύστε μουσική με πιστότητα επιπέδου AM. Τρομερό. Επίσης υπέροχο.

Στα δύσκολα χρόνια της ψυχαγωγίας μέσα στο αυτοκίνητο, οι κατασκευαστές του aftermarket κυνήγησαν το βίντεο. Ανέβηκα στο φορτηγό ενός φίλου. Μου έδωσε ένα ντοσιέ DVD, πάτησε ένα κουμπί και μια οθόνη αναδύθηκε από την κονσόλα σαν μετασχηματιστής, όλο σερβο-βουητό και κουδούνισμα. Παρακολουθήσαμε τον Shia LaBeouf να τρέχει από οχήματα σε ένα όχημα. Πολύ meta. Εκτός από το ταμπλό της τηλεόρασης του 2025 στην Cadillac Escalade, η τηλεόραση στο αυτοκίνητο δεν απογειώθηκε ποτέ... ακόμα;

Πήγαμε από τις θύρες aux σε Bluetooth στο CarPlay που απλά συνδέεται όταν μπαίνω μέσα. Παρατηρώ πόσο έχω συνηθίσει όταν η μικρότερη κόρη μου μπαίνει στο αυτοκίνητό της, το τηλέφωνό της συνδέεται αμέσως και το Spotify παίζει πριν προλάβω να πω ένα γεια.

Κάθε φορά, αισθάνομαι την υποχρέωση να εκφωνήσω μια ομιλία "από την εποχή μου".

Στο πρώτο μου αυτοκίνητο, είχα δύο επιλογές καθισμάτων: μπροστά και σε κλίση. Για οτιδήποτε άλλο, υπήρχε ένα μαξιλάρι ή μια καμπούρα. Οι μεγάλες διαδρομές απαιτούσαν διαπραγματεύσεις με τη σπονδυλική μου στήλη.

Τα σημερινά καθίσματα μοιάζουν με μια μικρή αίθουσα ελέγχου. Ύψος, κλίση, οσφυϊκή μοίρα που κινείται με μικροσκοπικά κλικ. Όλα αυτά τροφοδοτούνται με κουμπιά μνήμης που αποθηκεύουν το "εγώ" και το "όχι εγώ", ώστε η επόμενη εκκίνηση να είναι οικεία.

Τα καθίσματα θερμαίνονται επίσης τώρα, κάτι που ποτέ δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα ως παιδί της επαρχίας. Η ζεστασιά ήταν ωραία σε ένα παγωμένο πρωινό και αυτό ήταν όλο. Ψυκτικά καθίσματα, όμως. Ο γιος μου αγόρασε ένα αυτοκίνητο μαζί τους και για πρώτη φορά ζήλεψα το παιδί μου. Άκουσα τον εαυτό μου να ξεκινάει μια ακόμη ομιλία για τα "παλιά μου χρόνια" και δεν προσπάθησα καν να σταματήσω.

Οι σύγχρονες καμπίνες επιτρέπουν επίσης σε κάθε άτομο να διαλέξει έναν αριθμό και να ζήσει με αυτόν. Δύο ζώνες μετέτρεψαν χίλιες μικροδιαφωνίες σε μια ήσυχη ανακωχή. Μικρό έλεος, μεγάλη αλλαγή διάθεσης.

Η μέθοδος ήταν απλή: Το ένα πόδι στο φρένο και το άλλο στο πάτωμα, ανασηκώστε για καλύτερη θέα, σαρώστε το πίσω παράθυρο από γωνία σε γωνία και ελπίστε. Συνήθως δεν υπήρχε τίποτα.

Την πρώτη φορά που χρησιμοποίησα μια κάμερα ασφαλείας, η εικασία σταμάτησε. Εμφανίστηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές. Τα κουτιά έδειχναν πού θα πήγαινε το αυτοκίνητο. Οι αισθητήρες έπιασαν ό,τι μου ξέφυγε και με προειδοποίησαν με κουδούνια.

Με την πάροδο του χρόνου αυτό εξελίχθηκε σε μια λειτουργία 360 μοιρών από το μάτι του πουλιού, η οποία γίνεται πλέον στάνταρ και συνδυάζει δεδομένα από κάμερες και αισθητήρες για να χαρτογραφήσει το περιβάλλον του αυτοκινήτου, επιτρέποντάς μου να βγαίνω από στενά τσιμεντένια γκαράζ με σχετική ευκολία και ψυχική ηρεμία.

Οι οθόνες τυφλού σημείου έφτασαν ως ένα μικροσκοπικό φως στον καθρέφτη και προσέφεραν ένα αθόρυβο ping. Την πρώτη εβδομάδα το αγνόησα. Τότε μια μοτοσικλέτα κάθισε στη ζώνη του μηδενός δίπλα μου και το φως αναβόσβησε. Έμεινα στη θέση μου. Τώρα αντιμετωπίζω το σήμα σαν ένα δεύτερο ζευγάρι μάτια, όχι σαν διακόσμηση.

Η προσαρμοστική κρουαζιέρα άλλαξε τους ώμους μου. Ορίστε μια ταχύτητα, διαλέξτε ένα κενό και το αυτοκίνητο διαχειρίζεται τον ρυθμό αργά-γρήγορα που σας κουράζει στην κίνηση. Δεν οδηγεί για μένα. Μου επιστρέφει αρκετό εύρος ζώνης για να κάνω τη δουλειά που πρέπει να κάνω.

Μαζί, μοιάζει με έναν ήρεμο συγκυβερνήτη που μου χτυπάει τον ώμο αντί να παίρνει το τιμόνι.

Αυτό είναι το μοτίβο. Τα gadgets μετατρέπονται σε συνήθειες. Η άνεση αυξάνεται τώρα. Το κάθισμα με θυμάται. Η καμπίνα διατηρεί την ειρήνη με πραγματικές ζώνες. Το αυτοκίνητο παίρνει πίσω το ηχητικό μου βιβλίο πριν το βάλω σε λειτουργία. Οι οθόνες γεμίζουν το ταμπλό με δεδομένα και η τεχνολογία ασφαλείας καταγράφει ό,τι μου διαφεύγει. Αν τα προσθέσετε όλα αυτά μαζί, είναι σχεδόν σαν να είναι προαιρετικό να προσέχετε το δρόμο.

Αποποίηση ευθυνών: Παρακαλούμε να εξακολουθείτε να προσέχετε το δρόμο. Η καλύτερη ασφάλεια είναι αυτή που βρίσκεται πίσω από το τιμόνι.

Καθώς τα χαρακτηριστικά έγιναν στάνταρ, αναδιαμόρφωσαν τις συνήθειές μου. Οι καλύτερες αναβαθμίσεις εξαφανίζονται. Σβήνουν μέσα στη διαδρομή και με αφήνουν με την ίδια αίσθηση ελευθερίας όπως εκείνος ο παλιός καφέ Taurus, έτοιμος να πάω όπου με πάει ο ανοιχτός δρόμος. Το οποίο είναι συνήθως μόνο για να δουλέψει.