"Τι είδους φαγητό θέλετε να μυρίζει μετά από κάθε βάρδια;"

Αυτή ήταν η μεγάλη μου ερώτηση. Η μόνη σοφία που προσέφερα όταν η σύζυγός μου Σάρα και εγώ καθόμασταν σε ένα σχεδόν άδειο καφέ, ρίχνοντας ιδέες για το άνοιγμα ενός φορτηγού φαγητού. Η "καραμελωμένη ζύμη με βούτυρο" δεν ήταν η χειρότερη απάντηση.

Συνήθιζα να αστειεύομαι ότι έπρεπε να πλουτίσω από τη μαγειρική της Σάρας. Ήταν ανεκπαίδευτη, αλλά στο μυαλό μου, μια γαστρονομική ιδιοφυΐα. Ονειρευόμασταν από καιρό να ξεκινήσουμε ένα φορτηγό φαγητού, αλλά δεν είχαμε ιδέα τι θα κάναμε.

Έτσι, εκείνο το βράδυ στην καφετέρια, αποφασίσαμε ότι ήταν καιρός να σταματήσουμε να αμφιταλαντευόμαστε και να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.

Το οποίο φυσικά μας οδήγησε στην απόφαση για βάφλες! Αλλά όχι οποιεσδήποτε βάφλες: Θα ειδικευόμασταν σε βάφλες τύπου Λιέγης. Πρόκειται για ένα είδος βελγικής βάφλας που φτιάχνεται με ζύμη ζύμης που μοιάζει με τσουρέκι και είναι γεμάτη με μαργαριτάρια ζάχαρης. Όταν πέφτουν στη βαφλιέρα, τα μαργαριτάρια εξωτερικά καραμελώνουν και γίνονται τραγανά, ενώ τα εσωτερικά λιώνουν εν μέρει και ξανασχηματίζονται καθώς κρυώνουν. Το αποτέλεσμα είναι μια βάφλα που είναι χρυσαφένια στο εξωτερικό και γεμάτη με γλυκές, μαστιχωτές τσέπες στο εσωτερικό.

Για να το κάνουμε δικό μας, επικεντρωθήκαμε στα υλικά και δώσαμε σε όλα γελοία ονόματα που είχαν τις ρίζες τους στην ποπ κουλτούρα και σε εσωτερικά αστεία. Το μενού μας τελικά περιελάμβανε στοιχεία όπως το The Cap - κόκκινο (φράουλα), λευκό (cheesecake και whip) και μπλε (βατόμουρο). Το 99 (βασισμένο στην τηλεοπτική σειρά "Brooklyn Nine-Nine") είχε Nutella και φράουλες, και κάθε φορά που παραγγέλνονταν, όλο το φορτηγό φώναζε "Nine-nine!". 

Μια άλλη μεγάλη απόφαση εκείνο το βράδυ ήταν το πώς θα ξεκινούσαμε. Δεν θέλαμε να τα δώσουμε όλα χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε, γι' αυτό σχεδιάσαμε να ξεκινήσουμε από μικρό βήμα, να μαθαίνουμε καθώς προχωράμε και να αναπτυχθούμε αν αυτό είχε νόημα. Ένιωσα ότι η εξέλιξη λειτουργεί όπως σε ένα βιντεοπαιχνίδι - ξεκινήστε με βασικό εξοπλισμό, αναλάβετε εύκολες αποστολές και ανεβείτε επίπεδο με την εμπειρία. Έτσι, αντί να πάμε κατευθείαν σε ένα φορτηγό φαγητού, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε τα πράγματα με μια αναδυόμενη σκηνή στην τοπική αγορά αγροτών. Αν δούλευε, θα χρησιμοποιούσαμε τα έσοδα για να χρηματοδοτήσουμε το φορτηγό και να διατηρήσουμε τα πράγματα χωρίς χρέη για όσο περισσότερο μπορούσαμε.

Φίλοι και συγγενείς εμφανίστηκαν, αλλά το άρωμα και μόνο ήταν αρκετό για να προσελκύσει το πλήθος. Ξεπουλήσαμε γρηγορότερα από το αναμενόμενο και μας κάλεσαν ξανά στην αγορά την επόμενη εβδομάδα. Το ίδιο πράγμα συνέβη ξανά. Και πάλι. Και πάλι.

Έτσι, η λογική των βιντεοπαιχνιδιών επικράτησε για άλλη μια φορά. Ήταν καιρός να ανεβείτε επίπεδο. Αγοράσαμε ένα φορτηγό Freightliner με πάρα πολλά χιλιόμετρα, όχι αρκετό εξοπλισμό και πολύ περισσότερο χώρο από ό,τι χρειαζόμασταν. Αλλά ήταν μέσα στο εύρος των τιμών μας. Εν τω μεταξύ, εξασφαλίσαμε μια μόνιμη θέση στην αγορά και η εκκολαπτόμενη επιχείρησή μας ήταν έτοιμη να απογειωθεί. Κάθε μέρα, κάθε γεγονός και κάθε ορόσημο μάς έδειχνε πόσα περισσότερα είχαμε να μάθουμε.

Όταν διευθύνετε μια μικρή επιχείρηση, πρέπει να γίνετε ειδικός "" σε όλα, ή τουλάχιστον ειδικός στο να γκουγκλάρετε και να κάνετε τις σωστές ερωτήσεις στο ChatGPT. Όπως πόση ισχύ τραβάει μια εμπορική βαφλιέρα και πόσες μπορείτε να λειτουργήσετε με μια πρίζα; Και για όποιον έχει περάσει ένα καλοκαίρι στο Μιζούρι, το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορούμε να παράγουμε αρκετή ενέργεια για ένα κλιματιστικό και μάλιστα οικονομικά. (Σύντομη απάντηση: Όχι.) 

Εκείνο το βράδυ αποφασίσαμε ακόμη και το όνομα για το μωρό της επιχείρησής μας: WaffleNerds. Η Σάρα ήταν η βάφλα. Ήμουν ο σπασίκλας. Απλά ήταν λογικό.

Αφού διεκπεραιώσαμε την αδειοδότηση και την αδειοδότηση, εξασφαλίσαμε ένα προσωρινό σημείο σε μια τοπική αγορά αγροτών. Μετά από όλο το σχεδιασμό και τις συζητήσεις σχετικά με τις συνταγές, τη διάταξη της σκηνής, την τιμολόγηση και το στήσιμο, ήμασταν εκεί. Στεκόμαστε στη γωνιά που μας είχε ανατεθεί πριν από την αυγή, βρεγμένοι από τη βροχή αλλά με ελπίδα, στήνοντας ένα περίπτερο στο οποίο δεν ήμασταν σίγουροι ότι θα εμφανιζόταν κανείς. Ήταν είτε η αρχή για κάτι καλό είτε ένα πολύ ακριβό πρωινό για δύο.

Η επιχείρηση άνθιζε, ίσως και λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε. Μετά την εξυπηρέτηση δεκάδων χιλιάδων πελατών, την προβολή μερικών τοπικών ειδήσεων (για καλούς λόγους) και την απόκτηση κάποιας φήμης στην πόλη μας, φτάσαμε σε μια διακλάδωση του δρόμου καθώς η προηγούμενη σεζόν έφτασε στο τέλος της. Ο ρυθμός δεν ήταν βιώσιμος. Μπορούσαμε είτε να διπλασιάσουμε τις επενδύσεις μας, να πάρουμε χρέος για να αναπτυχθούμε, να προσλάβουμε μια ομάδα και να αναθεωρήσουμε τα πάντα - είτε να επιστρέψουμε στη μικρότερη, απλούστερη εκδοχή που φανταζόμασταν εκείνο το βράδυ στο καφέ.

Και μετά άλλαξαν πολλά στην προσωπική μας ζωή. Η Σάρα έχασε τον πατέρα της, η μητέρα της διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, το μεγαλύτερο παιδί μας παντρεύτηκε και η μικρότερη αποφοιτούσε σύντομα από το λύκειο. Με τόσα πολλά γεγονότα της ζωής να συμβαίνουν ταυτόχρονα, η απόφαση να πατήσω παύση ήταν πιο εύκολη.

Το να κάνουμε ένα βήμα πίσω μας έδωσε χώρο να αναπνεύσουμε και να αποκτήσουμε προοπτική. Στο τέλος, επιλέξαμε να φύγουμε, όχι επειδή ήταν εύκολο ή συναρπαστικό, αλλά επειδή ήταν σωστό.

Δεν ξέρουμε τι επιφυλάσσει το μέλλον για το WaffleNerds, αλλά τα μαθήματα από αυτό το κεφάλαιο σφυρηλατήθηκαν μέσα στο άγχος, την αβεβαιότητα και τις περιστασιακές στιγμές πανικού - μετριασμένα από χαρά, δημιουργικότητα και πολύ γέλιο.

Κοιτάζοντας πίσω, ήμουν πάντα επικεντρωμένος στο να ανεβάζω το επίπεδο της επιχείρησης. Αλλά κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, εγώ ήμουν αυτός που ανέβηκε επίπεδο.