Ταξίδια
28η Μαΐου 2026
Ο Hiroki Odo, στεκόμενος δίπλα σε ένα καλλιγραφικό κύλινδρο που φέρει τους ιαπωνικούς χαρακτήρες για την αρμονία και την ισορροπία, είναι ο σεφ που έφερε την κουζίνα kaiseki στη Νέα Υόρκη με το ομώνυμο εστιατόριό του στην περιοχή Flatiron. Το Kaiseki είναι η ιαπωνική γαστρονομική παράδοση που έχει τις ρίζες της στην εποχικότητα, την αρμονία, την τέχνη και την απαιτητική τεχνική. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)
Στο Odo, το φαγητό δεν είναι ποτέ απλώς φαγητό. Κάθε πιάτο φτάνει ως μέρος μιας προσεκτικά δομημένης ακολουθίας — μια ιστορία για την εποχή, την υφή και τον περιορισμό, που λέγεται με χειρονομίες τόσο ακριβείς που μπορούν να φαίνονται σχεδόν τελετουργικές.
Περνώντας την μπροστινή πόρτα αυτού του διακριτικού μεσαίου ύψους κτιρίου από τούβλα, σε έναν παράδρομο της περιοχής Flatiron, οι επισκέπτες εισέρχονται πρώτα στο Hall, το στενό, μοναστηριακού τύπου κοκτέιλ μπαρ που λειτουργεί ως ένα είδος προθαλάμου για το επερχόμενο γεύμα. Με τους σκαλιστούς ξύλινους τοίχους και το μπρούτζινο κιγκλίδωμα με δέρμα, ο χώρος προσκαλεί σε ήσυχη συζήτηση με ιαπωνικό ουίσκι, εμπλουτισμένο με λίπος wagyu A5, εάν το επιθυμείτε.
Λίγα βήματα παραπέρα, μια λαμπερή ορειχάλκινη πόρτα ανοίγει και η ατμόσφαιρα αλλάζει. Στο Odo, μόνο 14 επισκέπτες κάθε φορά κάθονται στον πάγκο του σεφ, όπου ο σεφ Hiroki Odo και η ομάδα του κινούνται με μελετημένη ηρεμία μέσα από ένα εποχιακό μενού kaiseki πέντε ή εννέα πιάτων.
Στεκόμενος σε ένα μεγάλο μαύρο πέτρινο πάγκο, μετατρέπει κάθε κίνηση σε μέρος της εμπειρίας: σηκώνοντας ένα χαραγμένο μεταλλικό μπολ με πένσες βιομηχανικού τύπου, μεριδοποιώντας μεθοδικά φύκια με ξυλάκια σε βαθιά μπολ με χρυσό γλάσο, χρησιμοποιώντας ένα κοντό πινέλο για να απλώσει ξύσμα yuzu σε ένα πιάτο τόσο διακριτικά ώστε να διατηρηθούν ανέπαφοι οι μικροσκοπικοί αδένες λαδιού του, ώστε το εσπεριδοειδές να ανθίζει μπροστά στον πελάτη, όχι νωρίτερα.
«Η κουζίνα Kaiseki έχει πολλή απλότητα και πολλή υφή», λέει ο Odo νωρίτερα μέσω μεταφραστή, καθώς πίνουμε ένα καπνιστό πράσινο τσάι σε ένα τραπέζι με φυσική άκρη σε μια ιδιωτική τραπεζαρία στο πίσω μέρος του κτιρίου. «Οι γεύσεις είναι πιο ελαφριές από ό,τι σε ένα τυπικό εστιατόριο εκλεκτών γεύσεων. Έχει λιγότερο να κάνει με τον εντυπωσιασμό και περισσότερο με την κατανόηση της εποχικότητας και της λεπτότητας των διαφορετικών συστατικών.»
Στη Νέα Υόρκη, όπου τα σούσι μπαρ μοιάζουν σχεδόν τόσο διαδεδομένα όσο και τα μαγαζιά που πωλούν πίτσα σε κομμάτι, και πολλοί πελάτες είναι εξοικειωμένοι με το omakase, το Odo έχει πρωτοπορήσει στο kaiseki, το ιαπωνικό στυλ fine-dining που είναι δομημένο γύρω από μια εξέλιξη εποχιακών πιάτων και μεταβαλλόμενων τεχνικών, όπου ο ρυθμός και η συγκράτηση διαμορφώνουν ολόκληρη την εμπειρία, μεταφέροντας τους επισκέπτες όχι μόνο σε ένα μέρος αλλά σε μια στιγμή στον χρόνο.
Ένα γεύμα kaiseki ξεκινά με ένα μικρό πιάτο που δίνει τον τόνο για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Σήμερα είναι τόφου με σουσάμι σε ντάσι με ούνι, χαβιάρι οσέτρα και μαύρη τρούφα. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)
Το γεύμα είναι σκόπιμα προγραμματισμένο, με κάθε πιάτο να φτάνει σαν προσφορά. Το σημερινό μεσημεριανό, μια κρύα μέρα του Μαρτίου που η άνοιξη εξακολουθεί να μοιάζει με υπόθεση, ξεκινά με σακιζούκε. Κυριολεκτικά σημαίνει “τοποθετημένο πρώτο”, είναι το ιαπωνικό ισοδύναμο ενός amuse bouche, μια μικρή μπουκιά που σκοπό έχει να δώσει τον τόνο του γεύματος. Εδώ είναι τόφου σουσαμιού σε ένα βαθύ αλμυρό αλλά ακόμα ελαφρύ ντάσι, γαρνιρισμένο με κρεμώδες uni Χοκάιντο, χαβιάρι οσέτρα και κομμάτια μαύρης τρούφας τοποθετημένα ακριβώς έτσι.
Αργότερα έρχεται το πιάτο hassun, που πήρε το όνομά του από το μέγεθος του τετράγωνου δίσκου στον οποίο σερβίρεται παραδοσιακά: το Hassun σημαίνει οκτώ sun, μια παραδοσιακή ιαπωνική μονάδα μήκους. Είναι μια μελέτη υφών: το λεπτό τραγανό της τεμπούρας από μπιζέλια, το τραγανό τσιπ ρίζας λωτού, η μαστιχωτή υφή ενός κέικ γλουτένης σιταριού ζωγραφισμένο με γυαλιστερή γλυκιά μίσο, η μεταξένια υφή του μαριναρισμένου σε σόγια kampachi, και, το πιο αξιομνημόνευτο, τα ντοματίνια που έχουν ζεματιστεί, ξεφλουδιστεί και στη συνέχεια μουλιαστεί σε dashi, μια δροσερή έκρηξη umami στη γλώσσα.
Το τελικό αλμυρό πιάτο περιλαμβάνει σπιτικά soba με A5 wagyu και φρέσκα χόρτα. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)
Για τον Odo, η εποχικότητα δεν είναι απλώς μια λίστα συστατικών. Διαμορφώνει την αίσθηση του γεύματος. Το καλοκαίρι, το μενού έχει δροσερή και αναζωογονητική διάθεση. Την άνοιξη, μπορεί να στραφεί προς τα οστρακοειδή ή τα ορεινά λαχανικά. Ο στόχος είναι οι επισκέπτες να φεύγουν με μια ζωντανή αίσθηση του πότε βρίσκονταν εκεί. «Δεν είναι ερμητικά σφραγισμένο», λέει ο Odo. «Σας ανοίγει στον κόσμο». Θα έχετε πραγματικά την αίσθηση ότι, «Α, μόλις έφαγα τον Φεβρουάριο» ή «Έφαγα τον Αύγουστο».
Αυτό το καθηλωτικό πνεύμα φιλοξενίας είναι κεντρικό στη συνεργασία του Odo με τη Mastercard. Ως ένα Priceless εστιατόριο, ο Odo παρέχει στους κατόχους καρτών Mastercard ειδική πρόσβαση σε επιμελημένες εμπειρίες που ξεπερνούν το ίδιο το γεύμα, όπως μια συνεδρία διαλογισμού ενσυνειδητότητας με έναν ιερέα Rinzai Zen 18ης γενιάς, ακολουθούμενη από ένα χαλαρωτικό χορτοφαγικό πρωινό που ετοίμασε ο Odo στο The Gallery ή την μηνιαία Izakaya Night με ζυθοποιίες σάκε από όλη την Ιαπωνία.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο νησί Ναγκασίμα της Ιαπωνίας, κοντά στο νοτιότερο άκρο της χώρας, ο Όντο αρχικά ονειρευόταν μια καριέρα στην αρχιτεκτονική, ελκυσμένος από την παράδοση και την πειθαρχία της. Και αυτές οι ιδιότητες έκαναν την ενδεχόμενη στροφή του στη γαστρονομία λιγότερο δραματική απ’ όσο ακούγεται. «Για να καταλάβετε την ιαπωνική αρχιτεκτονική, πρέπει να εμβαθύνετε στην ιαπωνική ιστορία, και όταν εμβαθύνετε στην ιαπωνική ιστορία, το φαγητό αποτελεί τεράστιο μέρος της ιαπωνικής κουλτούρας, και είδα κάτι για το οποίο θα μπορούσα να είμαι πραγματικά παθιασμένος.»
Εκπαιδεύτηκε στο Kyoto Wakuden, ένα από τα πιο αναγνωρισμένα εστιατόρια kaiseki της χώρας, πριν βοηθήσει στο άνοιγμα του Yakumo Saryo του Τόκιο, ενός φημισμένου εστιατορίου και τεϊοποτείου. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 2012 και γρήγορα κέρδισε ένα αστέρι Michelin ως επικεφαλής σεφ στο Kajitsu, το εστιατόριο που εισήγαγε το αυθεντικό shōjin ryori — ένα φυτικό στυλ μαγειρικής που έχει τις ρίζες του στον Ζεν Βουδισμό — στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Shōjin ryori είναι από πολλές απόψεις ένας πρόδρομος του kaiseki, μοιράζοντας τον σεβασμό του για την εποχικότητα, την ακρίβεια και τα συστατικά στην κορύφωσή τους.
Το 2018, ο Odo ξεκίνησε τη δική του επιχείρηση, ανοίγοντας το ομώνυμο εστιατόριό του. Το εστιατόριο έλαβε ένα αστέρι Michelin τον πρώτο χρόνο επιλεξιμότητάς του και αργότερα κέρδισε δύο αστέρια, μια διάκριση την οποία διατηρεί για τρία συνεχόμενα χρόνια.
Αν και ο Odo δεν είναι vegan, υπάρχει πάντα ένα πιάτο σε στυλ shōjin ryori. «Ο στόχος είναι να δείξουμε πώς τα λαχανικά μπορούν να είναι γεμάτα γεύση, ακόμα κι αν είναι πιο ελαφριά, ακόμα κι αν είναι πιο διακριτικά,» λέει ο Odo, «και μετά, όταν θα έχετε το κρέας ή τα πλούσια θαλασσινά σας αργότερα, θα μπορείτε να τα απολαύσετε ακόμα περισσότερο, λόγω αυτής της αντίθεσης.»
Σε έναν επισκέπτη προσφέρεται σούπα γεμάτη με τσιπούρα, φρέσκα κρεμμυδάκια, σπαράγγια και μανιτάρια maitake, με άρωμα yuzu στην κορυφή. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)
Έκτοτε, ο Odo έχει επεκτείνει το γαστρονομικό του αποτύπωμα (αν όχι το φυσικό του) με το Hall, το Odo Lounge, ένα μπαρ τύπου speakeasy, το Gallery by Odo, το οποίο συνδυάζει μικρά πιάτα και εναλλασσόμενες εκθέσεις τέχνης, και το Sushi Muse, όλα τοποθετημένα στο ίδιο κτίριο Flatiron. Νωρίτερα φέτος, ωστόσο, παρουσίασε το Odo East Village, ένα izakaya χωρίς γλουτένη με μια πιο ζωντανή a la carte εκδοχή της μορφής kaiseki. «Προσπαθώ πάντα να ισορροπώ μεταξύ της παραδοσιακής προσέγγισης και της δημιουργίας ενός μενού που να είναι προσιτό σε ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλη εμπειρία με την ιαπωνική κουζίνα», λέει.
Οι επιλογές σχεδιασμού και υλικών έχουν σημασία για τον Odo σχεδόν όσο και το φαγητό. Συνεργάστηκε με τον επί χρόνια συνεργάτη του, Shinichiro Ogata, έναν σχεδιαστή που αποκαλεί «δάσκαλο της αισθητικής» του, για να δημιουργήσει μια σειρά χώρων που αντικατοπτρίζει την ίδια φιλοσοφία με το μενού, με την ομορφιά να επιτυγχάνεται αφαιρώντας το περιττό, αφήνοντας βαθιές πολυπλοκότητες στις λεπτομέρειες, όπως τα δάπεδα από σκυρόδεμα με υφή από άχυρο για να εισαχθεί μια νότα τραχύτητας, ή τα κεραμικά φλιτζάνια τσαγιού των οποίων τα περιγράμματα φέρουν ακόμα το ίχνος του χεριού του δημιουργού.
Για τον Odo, η γαστρονομία είναι καθηλωτική. Έχει να κάνει με τον ρυθμό και τον τόπο: από την καμπύλη του φλιτζανιού μέχρι την έκρηξη του γιούζου, από την ησυχία του δωματίου μέχρι τον ρυθμό του γεύματος. Μαζί, βοηθούν τους επισκέπτες να κατανοήσουν πού βρίσκονται—και πότε.