Skip to main content

Ταξίδια

28 Μαΐου 2026

    

Ρυθμός, τελετή και περιορισμός: Μεταφέροντας το kaiseki της Ιαπωνίας στη σύγχρονη Νέα Υόρκη

Στο ομώνυμο εστιατόριό του, ο σεφ Hiroki Odo τιμά την ήσυχη ακρίβεια αυτού του παραδοσιακού τρόπου γαστρονομίας που διαμορφώνεται από την εποχικότητα και την τελετουργία.

Λογότυπο Google

Ο Hiroki Odo, στεκόμενος δίπλα σε έναν καλλιγραφικό πάπυρο που έφερε τους ιαπωνικούς χαρακτήρες για την αρμονία και την ισορροπία, είναι ο σεφ που έφερε την κουζίνα kaiseki στη Νέα Υόρκη με το ομώνυμο εστιατόριό του στην περιοχή Flatiron. Το Kaiseki είναι η ιαπωνική γαστρονομική παράδοση που βασίζεται στην εποχικότητα, την αρμονία, την τέχνη και την ακριβή τεχνική. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)

Vicki Hyman

Director,

Global Communications,

Mastercard

Στο Odo, το φαγητό δεν είναι ποτέ απλώς φαγητό. Κάθε πιάτο φτάνει ως μέρος μιας προσεκτικά δομημένης ακολουθίας — μια ιστορία για την εποχή, την υφή και την αυτοσυγκράτηση, που αφηγείται με χειρονομίες τόσο ακριβείς που μπορούν να φαίνονται σχεδόν τελετουργικές.

Μπαίνοντας από την μπροστινή πόρτα σε αυτό το διακριτικό, μεσαίου ύψους κτίριο από τούβλα, σε έναν παράδρομο της περιοχής Flatiron, οι επισκέπτες εισέρχονται πρώτα στο Hall, ένα στενό, μοναστηριακού τύπου κοκτέιλ μπαρ που λειτουργεί ως ένα είδος προθαλάμου για το γεύμα που ακολουθεί. Με τους σκαλιστούς ξύλινους τοίχους και το επενδυμένο με δέρμα μπρούτζινο κάγκελο, ο χώρος προσκαλεί σε ήσυχη συζήτηση με ιαπωνικό ουίσκι, περασμένο με λίπος A5 wagyu, αν το επιθυμείτε.

Λίγα βήματα πιο πέρα, μια λαμπερή ορειχάλκινη πόρτα ανοίγει και η ατμόσφαιρα αλλάζει. Στο Odo, μόνο 14 επισκέπτες κάθε φορά κάθονται στον πάγκο του σεφ, όπου ο σεφ Hiroki Odo και η ομάδα του κινούνται με μελετημένη ηρεμία μέσα από ένα εποχιακό μενού kaiseki πέντε ή εννέα πιάτων.

Στεκόμενος σε έναν τεράστιο πάγκο από μαύρη πέτρα, μετατρέπει κάθε κίνηση σε μέρος της εμπειρίας: σηκώνει ένα ανάγλυφο μεταλλικό μπολ με πένσες βιομηχανικής όψης, μοιράζει μεθοδικά φύκια με chopsticks σε βαθιά μπολ γλασαρισμένα με χρυσό, χρησιμοποιεί ένα κοντό πινέλο για να απλώσει ξύσμα yuzu σε ένα πιάτο τόσο διακριτικά ώστε να διατηρήσει άθικτους τους μικροσκοπικούς ελαιοαδένες του, ώστε τα εσπεριδοειδή να ανθίσουν μπροστά στον πελάτη, όχι πριν.

«Η κουζίνα Kaiseki έχει πολλή απλότητα και πολλή υφή», λέει ο Odo νωρίτερα μέσω μεταφραστή καθώς πίνουμε ένα καπνιστό πράσινο τσάι πάνω σε ένα τραπέζι με φυσική άκρη σε μια ιδιωτική τραπεζαρία στο πίσω μέρος του κτιρίου. «Οι γεύσεις είναι πιο ελαφριές από ό,τι σε ένα τυπικό εστιατόριο εκλεκτής εστίασης. Είναι λιγότερο για τον παράγοντα του εντυπωσιασμού και περισσότερο για την κατανόηση της εποχικότητας και της λεπτότητας των διαφορετικών συστατικών.»

Στη Νέα Υόρκη, όπου τα σούσι μπαρ φαίνονται σχεδόν τόσο πανταχού παρόντα όσο τα «slice joints» και πολλοί πελάτες είναι εξοικειωμένοι με το ομακάσε, ο Odo έχει πρωτοπορήσει με το καϊσέκι, το ιαπωνικό στυλ εκλεκτής κουζίνας που βασίζεται σε μια σειρά εποχιακών πιάτων και μεταβαλλόμενων τεχνικών, όπου ο ρυθμός και η συγκράτηση διαμορφώνουν ολόκληρη την εμπειρία, μεταφέροντας τους καλεσμένους όχι μόνο σε ένα μέρος αλλά σε μια στιγμή στο χρόνο.

 

Ένα γεύμα kaiseki ξεκινά με ένα μικρό πιάτο που δίνει τον τόνο για το τι θα ακολουθήσει. Σήμερα είναι τόφου σουσαμιού σε ντάσι με ουράνιο, χαβιάρι οσέτρα και μαύρη τρούφα. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)

 

Το γεύμα σερβίρεται με σκόπιμα μελετημένο ρυθμό, με κάθε πιάτο να φτάνει σαν προσφορά. Το σημερινό γεύμα, μια κρύα μέρα του Μαρτίου, όταν η άνοιξη εξακολουθεί να μοιάζει με υποθετική, ξεκινά με σακιζούκε. Με την κυριολεκτική σημασία «τοποθετημένο πρώτο», είναι το ιαπωνικό ισοδύναμο ενός amuse bouche, ένα μικρό ορεκτικό που έχει σκοπό να καθορίσει τον τόνο του γεύματος. Εδώ είναι τόφου με σουσάμι σε ένα βαθιά αλμυρό αλλά ακόμα ελαφρύ ντάσι, με κρεμώδες χοκάιντο ουνι, χαβιάρι οσέτρα και λεπτές φέτες μαύρης τρούφας τοποθετημένες με ακρίβεια.

Αργότερα έρχεται το πιάτο χασούν, που ονομάστηκε έτσι από το μέγεθος του τετράγωνου δίσκου στον οποίο σερβίρεται παραδοσιακά: Χασούν σημαίνει οκτώ σαν, μια παραδοσιακή ιαπωνική μονάδα μήκους. Είναι μια μελέτη υφών: η ντελικάτη τραγανότητα της τεμπούρα από μπιζέλια, το τρίξιμο του τσιπ ρίζας λωτού, η μαστιχωτή υφή ενός κέικ γλουτένης σιταριού αλειμμένου με μια γυαλιστερή γλυκιά μίσο, η μεταξένια υφή του μαριναρισμένου σε σόγια καμπάτσι, και, το πιο αξιομνημόνευτο, τα ντοματίνια που έχουν ζεματιστεί, ξεφλουδιστεί και στη συνέχεια μουλιάσει σε ντάσι, μια δροσερή έκρηξη γεύσης umami στη γλώσσα. 

 

Το τελευταίο αλμυρό πιάτο περιλαμβάνει σόμπα σπιτικής παρασκευής με wagyu A5 και φρέσκα χόρτα. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)

 

Για τον Odo, η εποχικότητα δεν είναι απλώς μια λίστα συστατικών. Διαμορφώνει την αίσθηση του γεύματος. Το καλοκαίρι, το μενού προσφέρει δροσερές και αναζωογονητικές επιλογές. Την άνοιξη, μπορεί να στραφεί προς οστρακοειδή ή ορεινά λαχανικά. Στόχος είναι οι επισκέπτες να φεύγουν με μια ζωντανή αίσθηση του πότε ήταν εκεί. «Δεν είναι ερμητικά σφραγισμένο», λέει ο Όντο. «Σας ανοίγει τον κόσμο. Θα αποκτήσετε πραγματικά την αίσθηση ότι, «Α, μόλις έφαγα τον Φεβρουάριο», ή, «Έφαγα τον Αύγουστο».

Αυτό το καθηλωτικό πνεύμα φιλοξενίας είναι κεντρικό στη συνεργασία της Odo με τη Mastercard. Ως ένα Priceless εστιατόριο, το Odo προσφέρει στους κατόχους καρτών Mastercard ειδική πρόσβαση σε επιμελημένες εμπειρίες που ξεπερνούν το ίδιο το γεύμα, όπως μια συνεδρία διαλογισμού ενσυνείδησης με έναν ιερέα Ζεν Rinzai 18ης γενιάς, ακολουθούμενη από ένα χαλαρωτικό χορτοφαγικό πρωινό που ετοιμάζεται από το Odo στην The Gallery ή την μηνιαία Izakaya Night τους με ζυθοποιίες σάκε από όλη την Ιαπωνία. 

 

Δημιουργημένο με πειθαρχία και προσοχή στη λεπτομέρεια

Γεννημένος και μεγαλωμένος στο νησί Nagashima της Ιαπωνίας, κοντά στο νότιο άκρο της χώρας, ο Odo αρχικά ονειρευόταν μια καριέρα στην αρχιτεκτονική, ελκόμενος από την παράδοση και την πειθαρχία της. Και αυτές οι ιδιότητες έκαναν την τελική του μετάβαση στη γαστρονομία λιγότερο άλμα από όσο ακούγεται. «Για να κατανοήσετε την ιαπωνική αρχιτεκτονική, πρέπει να εμβαθύνετε στην ιαπωνική ιστορία, και όταν εμβαθύνετε στην ιαπωνική ιστορία, το φαγητό είναι ένα τεράστιο μέρος της ιαπωνικής κουλτούρας, και είδα κάτι για το οποίο μπορούσα να είμαι πραγματικά παθιασμένος.»

Εκπαιδεύτηκε στο Kyoto Wakuden, ένα από τα πιο αναγνωρισμένα εστιατόρια kaiseki της χώρας, πριν βοηθήσει στην έναρξη λειτουργίας του Yakumo Saryo του Τόκιο, ενός φημισμένου εστιατορίου και τεϊοποτείου. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 2012 και γρήγορα κέρδισε ένα αστέρι Michelin ως επικεφαλής σεφ στο Kajitsu, το εστιατόριο που εισήγαγε την αυθεντική shōjin ryori — ένα φυτικό στυλ μαγειρικής με ρίζες στον Ζεν Βουδισμό — στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Shōjin ryori είναι από πολλές απόψεις πρόδρομος του kaiseki, μοιράζοντας τον σεβασμό του για την εποχικότητα, την ακρίβεια και τα συστατικά στην κορύφωσή τους.

Το 2018, ο Odo ξεκίνησε μόνος του, ανοίγοντας το ομώνυμο εστιατόριο του. Το εστιατόριο έλαβε ένα αστέρι Michelin κατά το πρώτο έτος επιλεξιμότητάς του και αργότερα κέρδισε δύο αστέρια, μια διάκριση που διατηρεί πλέον για τρία συνεχόμενα έτη.

Αν και ο Odo δεν είναι vegan, υπάρχει πάντα ένα πιάτο σε στυλ shōjin ryori. «Ο στόχος είναι να δείξουμε πώς μόνο τα λαχανικά μπορούν να είναι γεμάτα γεύση, ακόμα κι αν είναι πιο ελαφριά, ακόμα κι αν είναι πιο διακριτικά», λέει ο Odo, «και μετά όταν έχετε το κρέας ή τα πλούσια θαλασσινά σας αργότερα, μπορείτε να τα απολαύσετε ακόμα λίγο περισσότερο, λόγω αυτής της αντίθεσης.» 

 

Σε έναν επισκέπτη σερβίρεται σούπα γεμάτη με τσιπούρα, φρέσκα κρεμμυδάκια, σπαράγγια και μανιτάρια maitake, με επικάλυψη αρωματικού yuzu. (Πηγή φωτογραφίας: Ben Fox Rubin)

 

Έκτοτε, ο Odo έχει επεκτείνει το γαστρονομικό του αποτύπωμα (αν όχι το φυσικό του) με το Hall, το Odo Lounge, ένα μπαρ τύπου speakeasy, το Gallery by Odo, το οποίο συνδυάζει μικρά πιάτα και περιοδικές εκθέσεις τέχνης, και το Sushi Muse, όλα στεγασμένα στο ίδιο κτήριο Flatiron. Νωρίτερα φέτος, όμως, εγκαινίασε το Odo East Village, μια izakaya χωρίς γλουτένη, με μια πιο ζωντανή εκδοχή à la carte του φορμάτ kaiseki. «Προσπαθώ πάντα να ισορροπώ μεταξύ της παραδοσιακότητας και της δημιουργίας ενός μενού που να είναι προσιτό σε ανθρώπους που δεν έχουν μεγάλη εμπειρία με την ιαπωνική κουζίνα», λέει.

Οι επιλογές σχεδιασμού και υλικών έχουν σημασία για τον Odo σχεδόν όσο και το φαγητό. Συνεργάστηκε με τον επί χρόνια συνεργάτη του, Shinichiro Ogata, έναν σχεδιαστή τον οποίο αποκαλεί «δάσκαλο της αισθητικής» του, για να δημιουργήσει μια σειρά από δωμάτια που αντικατοπτρίζουν την ίδια φιλοσοφία με το μενού, με την ομορφιά να επιτυγχάνεται αφαιρώντας το περιττό, αφήνοντας βαθιές πολυπλοκότητες στις λεπτομέρειες, όπως τα τσιμεντένια δάπεδα με υφή άχυρου για να προσδώσουν μια νότα τραχύτητας, ή τα κεραμικά φλιτζάνια τσαγιού των οποίων οι καμπύλες φέρουν ακόμη το ίχνος του χεριού ενός δημιουργού.

Για τον Odo, το φαγητό είναι καθηλωτικό. Πρόκειται για ρυθμό και τόπο: από την καμπύλη του φλιτζανιού έως την έκρηξη του yuzu, από την ησυχία του δωματίου έως τον ρυθμό του γεύματος. Μαζί, βοηθούν τους επισκέπτες να καταλάβουν πού και πότε βρίσκονται.

Εν μέσω ενός αβέβαιου κόσμου, οι ταξιδιώτες αλλάζουν τα σχέδια αλλά όχι την πρόθεσή τους

Η ταξιδιωτική έκθεση του Mastercard Economics Institute δείχνει πώς οι συναλλαγματικές ισοτιμίες, η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) και η γεωπολιτική αναδιαμορφώνουν το πού πηγαίνουν οι άνθρωποι χωρίς να επιβραδύνουν τη ζήτηση για ταξίδια.