Είμαστε πλέον τόσο μακριά από την κυκλοφορία του «A Christmas Story» όσο ήταν αυτή η ταινία από τα Χριστούγεννα της δεκαετίας του 1940 που απεικόνιζε. Αυτό σκεφτόμουν αυτό το Σαββατοκύριακο καθώς η οικογένειά μου έβγαζε τις διακοσμήσεις και τύλιγε το σπίτι με φώτα. Η Mariah Carey και ο Michael Bublé πάλευαν για τον έλεγχο του ηχείου της κουζίνας μας, με περιστασιακά κομμάτια των Dropkick Murphy να ακούγονται για να κρατούν τους πάντες σε εγρήγορση. Μέσα σε αυτό το μείγμα παλιών παραδόσεων και νέας τεχνολογίας, μου ήρθε η εντύπωση πόσο πολύ έχουν αλλάξει οι γιορτές.

Όταν ήμουν παιδί, οι ιδέες για χριστουγεννιάτικα δώρα σήμαιναν να γράφω σε καταλόγους και να φαντάζομαι τη ζωή με τα σκηνικά δράσης GI Joe που μόνο τα παιδιά σε διαφημίσεις φαινόταν να έχουν. Παρουσιάζαμε τις προτάσεις μας στους γονείς μας, περιμένοντας την ιδανική στιγμή για να υποστηρίξουμε την άποψή μας. Εν τω μεταξύ, τα παιδιά μου στέλνουν επιμελημένες λίστες επιθυμιών στο Amazon μέσω μηνυμάτων κειμένου, και αν η κόρη μου θέλει πραγματικά κάτι, αντικατοπτρίζει το τηλέφωνό της στην τηλεόραση και παρουσιάζει μια πλήρη λίστα επιθυμιών απλώς για να αγγίξει τις καρδιές των άλλων.

Και, παραδόξως για μένα, τα μισά από αυτά που θέλουν τώρα δεν είναι καν υλικά. Είναι νόμισμα παιχνιδιών, νέα skins, πακέτα επέκτασης. Με τρελαίνει λίγο, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι η χαρά που παίρνουν από ένα νέο skin του Fortnite δεν απέχει πολύ από αυτήν που ένιωσα όταν ξετύλιξα κρυφά ένα κρυφό αντίγραφο του Super Mario 64 δύο εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα (συγγνώμη, μαμά!).

Αλλά τα χριστουγεννιάτικα ψώνια ήταν κάποτε μια εκδήλωση. Στοιβαζόμασταν στο αυτοκίνητο, περιπλανιόμασταν ξεχωριστά σε διαδρόμους κάτω από φθορίζοντα φώτα, στανόμασταν σε διαφορετικές ουρές για να προστατεύσουμε το απόρρητο και απλώς ελπίζαμε ότι το δώρο που ψάχναμε ήταν όντως στο ράφι. Ήταν το είδος του χάους που εμφανίστηκε στο επεισόδιο του Festivus του «Seinfeld» και την αγαπημένη χριστουγεννιάτικη ταινία όλων με τον Schwarzenegger. 

Τώρα δεν είναι πιο απλό, αλλά σίγουρα είναι λιγότερο... ανθρωπιστικό. Αντί να περιπλανιέμαι στο εμπορικό κέντρο, περιπλανιέμαι στο διαδίκτυο και ζητάω από τη Siri να μου υπενθυμίζει να παραγγέλνω δώρα μέχρι συγκεκριμένες ημερομηνίες. μικρά ξυπνητήρια που έχουν σκοπό να με γλιτώσουν από το πολύ συγκεκριμένο άγχος της συνειδητοποίησης στις 23 Δεκεμβρίου ότι κάτι «έρχεται σύντομα».

Τίποτα δεν δείχνει πόσο έχουν εξελιχθεί τα Χριστούγεννα όσο τα φώτα και η διακόσμηση. Όταν μεγάλωνα, τα διακοσμητικά μας ήταν ένα κουτί με μπερδεμένες λάμπες πυρακτώσεως που χρειάζονταν μέρες για να ξεκολλήσουν. Τώρα είναι ακόμα ένα κουτί με μπερδεμένα φώτα, αλλά είναι LED που λειτουργούν με χρονοδιακόπτη.

Και τη δεκαετία του '90, αν το διπλανό σπίτι πρόσθεταν έναν μόνο πλαστικό Άγιο Βασίλη, αυτό θεωρούνταν «μεγάλο». Αν μου λέγατε τότε ότι μια μέρα θα είχα έναν φουσκωτό Άγιο Βασίλη ύψους 3 μέτρων να οδηγεί έναν Τυραννόσαυρο Ρεξ στην μπροστινή αυλή μου, θα έλεγα «Αυτό είναι τέλειο».

Και είναι φοβερό.

Αλλά αν ήθελες να δεις μια πραγματική χριστουγεννιάτικη παράσταση με φώτα όταν ήμουν παιδί, έπρεπε να την διοργανώσει η πόλη, επειδή απαιτούσε χρήματα από τους φορολογούμενους και το είδος της ενέργειας που μόνο οι Γκρίσγουολντ μπορούσαν να ανταγωνιστούν. Οδηγώντας ανάμεσα σε αυτές τις βιτρίνες, ακούγοντας τον μικρό σταθμό AM με την τραγανή χριστουγεννιάτικη μουσική του, μας βάζουν πάντα στο εορταστικό πνεύμα. Αυτές οι παραστάσεις εξακολουθούν να υπάρχουν και είναι μεγαλύτερες από ποτέ, αλλά έχουν επίσης εμπνεύσει μια νέα παράδοση: να οδηγούν στις γειτονιές αναζητώντας εκείνο το ένα σπίτι που διοργανώνει το δικό του χορογραφημένο σόου με φώτα, με μουσική και χριστουγεννιάτικες σκηνές από ταινίες.

Οι HOA σίγουρα τους μισούν, αλλά εγώ τους λατρεύω.

Όταν η γυναίκα μου κι εγώ παντρευτήκαμε για πρώτη φορά πριν από είκοσι χρόνια, οι συνταγές μας για την παραμονή των Χριστουγέννων προέρχονταν από αρχαία βιβλία μαγειρικής που ξεσκονίζαμε μία φορά τον χρόνο. Αυτή η παράδοση δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ όσο έχουν αλλάξει οι πλατφόρμες. Παλιά χαλούσαμε τις συνταγές επειδή οι οδηγίες της γιαγιάς ήταν ασαφείς. Τώρα τις χαλάμε επειδή το TikTok έλεγε ψέματα.

Περνάμε το βράδυ με την οικογένεια, παίζοντας παιχνίδια και καθώς η νύχτα δύει, φοράμε τις ασορτί χριστουγεννιάτικες πιτζάμες μας. Άλλες φορές είναι σοβαρά, άλλες όχι, και καταγράφουμε τη στιγμή με τα τηλέφωνά μας, στέλνοντας τα πλάνα αμέσως στην ομαδική συνομιλία της οικογένειας. Είναι πολύ μακριά από τις φωτογραφικές μηχανές μιας χρήσης των νεανικών μου χρόνων, όταν δεν ήξερες αν μια φωτογραφία είχε βγει μέχρι εβδομάδες αργότερα. Τα εργαλεία έχουν αλλάξει, αλλά η παρόρμηση να παγώσει κανείς τη στιγμή δεν έχει εξαφανιστεί ποτέ.

Και μετά υπάρχει η μαγεία της προσμονής της άφιξης του Άγιου Βασίλη. Όταν τα παιδιά ήταν μικρότερα, μαζευόμασταν γύρω από την εφαρμογή Santa Tracker, παρακολουθώντας αυτό το μικρό εικονίδιο να σέρνεται σε όλο τον κόσμο σαν να ήμασταν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας του Βόρειου Πόλου. Όταν ήμουν παιδί, το να παρακολουθώ τον Άγιο Βασίλη σήμαινε να κοιτάζω έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου καθώς επέστρεφα σπίτι από οικογενειακές συγκεντρώσεις, σαρώνοντας τον έναστρο ουρανό για μια ακτίνα από κάτι μαγικό. Το μέσο άλλαξε, η φαντασία σε GPS, αλλά το θαύμα παρέμεινε το ίδιο.

Έπειτα, μπαίνουμε στην ετήσια ιεροτελεστία του χριστουγεννιάτικου κινηματογραφικού τουρνουά. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του, εμείς χτίζουμε το bracket και διατηρούμε το επιχείρημα εντός του παιχνιδιού. Και με το streaming, σχεδόν οτιδήποτε επιλέγουμε απέχει μόνο μερικά κλικ. Δεν υπάρχει κυνήγι θησαυρού σε VHS, ούτε γρατσουνισμένα DVD, ούτε επισκέψεις στο Blockbuster την παραμονή των Χριστουγέννων — μόνο μερικά πατήματα και ένα παράπονο για το πώς μια άγνωστη εορταστική ταινία της δεκαετίας του '90 κοστίζει με κάποιο τρόπο 10 δολάρια για ενοικίαση.

Κι όμως, κάτω από όλη τη νέα τεχνολογία, την άνεση και τον θόρυβο, η σταθερά παραμένει: η σύνδεση, η θαλπωρή μέσα στο χάος, η προσμονή που βουίζει σε όλο το σπίτι. Τελικά η νύχτα ησυχάζει, τα παιδιά ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους και εμείς ετοιμάζουμε τα χριστουγεννιάτικα επεισόδια του «The Office», τελειώνουμε ό,τι χρειάζεται για να ετοιμάσουμε την τελευταία στιγμή και ηρεμούμε σε εκείνη την γνώριμη αργή εκπνοή, την ίδια που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία, ακόμα κι αν όλα γύρω μας φαίνονται εντελώς διαφορετικά τώρα.

Η τεχνολογία γύρω μας εξελίσσεται συνεχώς για να λύνει προβλήματα, να πυροδοτεί τη χαρά και να μας συνδέει με νέους τρόπους. Αλλά με τον ίδιο τρόπο που το «Μια Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» δείχνει την εορτή να μεταβάλλεται από γενιά σε γενιά, όλη αυτή η καινοτομία υπογραμμίζει μόνο το πόσο σταθεροί είναι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι που βρίσκονται στο επίκεντρο της.