Δημιουργήθηκε σε μια μικρή επιχείρηση

Μεγαλώνοντας σε μια μικρή αγροτική πόλη στην Ιρλανδία, πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια δουλεύοντας στην επιχείρηση επίπλων σπιτιού του πατέρα μου — έπιπλα και χαλιά — βοηθώντας με τις παραδόσεις μετά το σχολείο και τις τοποθετήσεις χαλιών τα Σαββατοκύριακα, πριν περάσω στο χώρο του καταστήματος, όπου βοηθούσα τους πελάτες να επιλέξουν δάπεδα και έπιπλα για τα σπίτια τους. Ο πατέρας μου διηύθυνε την επιχείρηση για πάνω από 40 χρόνια, και η μητέρα μου διατηρούσε το κομμωτήριό της δίπλα στο σπίτι μας, το οποίο είχε αναλάβει από τη δική της μητέρα, και ο παππούς μου διηύθυνε το δικό του κουρείο — η επιχειρηματικότητα ήταν απλά μέρος του DNA της οικογένειάς μας. 

Ένα από τα πιο σκληρά μαθήματα ήρθε κατά τη διάρκεια μιας οικιστικής έκρηξης, όταν η επιχείρηση αναπτυσσόταν γρήγορα και η ζήτηση ξεπερνούσε κάθε προσδοκία. Το τραπεζικό όριο υπερανάληψης είχε εξαντληθεί, υπήρχε ανάγκη για απόθεμα και οι πληρωμές άρχισαν να ανακαλούνται — όχι επειδή η επιχείρηση δεν είχε δουλειά, αλλά επειδή είχαμε δείξει υπερβολική εμπιστοσύνη σε πελάτες που δεν είχαν πληρώσει ακόμη. Ξαφνικά, ο πατέρας μου κι εγώ περνούσαμε κάθε Σαββατοκύριακο τακτοποιώντας λογαριασμούς και στέλνοντας πολλαπλές υπενθυμίσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τηλεφωνώντας σε σπίτια για να κυνηγήσουμε πληρωμές. Ήταν αγχωτικό, ταπεινωτικό και τελικά ένα σημείο καμπής που διαμόρφωσε τον τρόπο που σκέφτομαι για τις ταμειακές ροές και την ευθύνη των πελατών μέχρι σήμερα.

Ο πατέρας μου είχε ένα ρητό με το οποίο ζούσε: Μην αναβάλλεις ποτέ για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα, γιατί πάντα θα υπάρχουν περισσότερα να κάνεις. Αυτή η τάση για δράση και η πειθαρχία που απαιτείται για να παραμένεις μπροστά — αντί να αντιδράς — παρέμειναν μαζί μου καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας μου. Εξίσου σημαντικό, όμως, ήταν να μάθουμε ότι η ακρόαση των πραγματικών αναγκών ενός πελάτη, αντί της προσπάθειας να τον προσαρμόσουμε σε ένα προϊόν, αποτελεί το θεμέλιο κάθε διαρκούς επιχειρηματικής σχέσης. Σε μια μικρή πόλη, η φήμη σας ταξιδεύει γρήγορα, και κάθε μη ικανοποιημένος πελάτης είναι μια υπενθύμιση ότι η εμπιστοσύνη είναι το πιο πολύτιμο περιουσιακό σας στοιχείο — κάτι που ισχύει εξίσου στο παγκόσμιο εμπόριο όσο και στο κατάστημα στην αγροτική Ιρλανδία.

Μεγάλωσα στο Ντάλας του Τέξας, κόρη Ινδών μεταναστών. Η μητέρα μου δημιούργησε μια εταιρεία που ειδικεύεται σε resort wear συνδυάζοντας την ινδική κληρονομιά με τη σύγχρονη μόδα και κοσμήματα υψηλής ποιότητας με ινδικές επιρροές, και ο πατέρας μου ίδρυσε μια επιχείρηση πολυτελών επίπλων και αξεσουάρ με προέλευση από την Ινδία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Ως παιδί, εργάστηκα και στα δύο, συντάσσοντας τιμολόγια, μιλώντας με πελάτες και βοηθώντας σε περιστασιακές εκθέσεις, ενώ πέρασα δύο καλοκαίρια, στα πρώτα μου 20, στις πωλήσεις με τον πατέρα μου. 

Δεν υπάρχει μία μόνο ανάμνηση, αλλά μάλλον μια σειρά στιγμών που μου επιβεβαίωσαν ότι η λειτουργία μιας μικρής επιχείρησης αφορά ουσιαστικά ένα μόνο πράγμα: την καλλιέργεια ισχυρών σχέσεων. Το βάθος της σχέσης των γονέων μου με πελάτες, προμηθευτές και υπαλλήλους πάντα με εντυπωσίαζε. Πελάτες θα έμεναν στο σπίτι μας κι εμείς στα δικά τους. Οι γονείς μου πήγαιναν στους γάμους των προμηθευτών τους και γιόρταζαν σημαντικά γεγονότα της ζωής με τους υπαλλήλους τους. Μου έγινε σαφές ότι η μικρή επιχείρηση είναι κάτι βαθιά προσωπικό. Γι' αυτό, όταν σκέφτομαι τη δουλειά μας με μικρές επιχειρήσεις, δεν τις θεωρώ μόνο τη ραχοκοκαλιά των οικονομιών, αλλά και την καρδιά των κοινοτήτων.

Η επιχείρηση αφορά τους ανθρώπους. Η σύνδεση μαζί τους, η κατανόηση των αναγκών τους και η ενεργή ακρόαση είναι πιο κρίσιμα από οποιαδήποτε τεχνική δεξιότητα ή προσόν. Γι' αυτό προσπαθώ να υιοθετώ μια προσέγγιση ηγεσίας που θέτει τους ανθρώπους σε προτεραιότητα.

Ο παππούς μου δανείστηκε 225 $ για να ξεκινήσει την εταιρεία Louis Zahn Drug Company στο Σικάγο και την μετέτρεψε σε έναν από τους μεγαλύτερους φαρμακευτικούς χονδρεμπόρους της χώρας. Ως παιδί, ταξίδευα στον μεταφορικό ιμάντα μέσα στα κιβώτια αποστολής. Στο λύκειο και στο πανεπιστήμιο, συσκεύαζα παραγγελίες φαρμακείων, επεξεργαζόμουν χρεώσεις και δεδομένα για ανεξάρτητα φαρμακεία, και εισήγαγα διάτρητες κάρτες στα πρώιμα συστήματα υπολογιστών της εταιρείας. Μεγαλώνοντας μέσα στην επιχείρηση, είχα μια θέση στην πρώτη σειρά της επιχειρηματικότητας εν δράσει — και στα μικρά, ανεξάρτητα φαρμακεία που σήμαιναν τόσα πολλά για τις κοινότητες που εξυπηρετούσαν.

Μεγάλωσα βλέποντας τον παππού μου να διευθύνει την επιχείρηση. Ήταν αγενής. Ήταν σκληρός. Ήταν μια πολύ επιτυχημένη επιχείρηση, οπότε θα μπορούσατε να πείτε ότι λειτούργησε για εκείνον. Ταυτόχρονα, θυμάμαι να σκέφτομαι ότι αν ποτέ διηύθυνα μια επιχείρηση ή διαχειριζόμουν ανθρώπους, θα το έκανα διαφορετικά. Πρέπει να είστε σκληροί κάποιες φορές, αλλά πρέπει να υπάρχει και μια πιο ήπια πλευρά. Παρακολούθησα επίσης τη μητέρα μου —η οποία ήταν εξίσου ικανή με τους άνδρες της οικογένειας— να αντιμετωπίζει τις χαμηλότερες προσδοκίες που ήταν κοινές εκείνη την εποχή. Ήταν πολύ παλιομοδίτικο, αλλά έτσι πήγαιναν τα πράγματα. Ορκίστηκα ότι το φύλο δεν θα ήταν ποτέ λόγος για να κρίνει κανείς την ικανότητα οποιουδήποτε. 

Ο παππούς μου ξεκίνησε μια επιχείρηση από το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του χωρίς κανέναν να τον βοηθήσει. Παρακολούθησα πώς έχτισε αυτή την επιχείρηση από το μηδέν χωρίς μεγάλη υποστήριξη. Πιστεύω ότι χρειάζεται ένα οικοσύστημα συνεργατών που συνεργάζονται για να βοηθήσουν τους επιχειρηματίες όχι απλώς να επιβιώσουν, αλλά και να ευδοκιμήσουν. Στη Mastercard, δεν αφορά μόνο την πώληση προϊόντων. Αφορά την παροχή υποστήριξης στους συνεργάτες μας ώστε να προσφέρουν καλύτερα στους πελάτες μικρών επιχειρήσεων. Αφορά τη συνεχή προετοιμασία του εδάφους ώστε όλοι να αναπτυχθούν. Θέλω η δουλειά που κάνουμε να κάνει αυτό το ταξίδι λίγο πιο εύκολο για τους επιχειρηματίες που χτίζουν κάτι δικό τους.

Το αρτοποιείο στο Γιόνκερς της Νέας Υόρκης, που ανήκε και λειτουργούσε ο παππούς μου, ήταν ένα μέρος όπου όλοι στην οικογένεια συνεισέφεραν, και σας πλήρωναν με γλυκά! Ένας μετανάστης και βετεράνος του στρατού των ΗΠΑ, ο οποίος έμαθε να μαγειρεύει κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας σε καιρό πολέμου, ο παππούς μου πήρε κάθε ίχνος ανθεκτικότητας και αφοσίωσης που διέθετε και αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στην υπηρεσία της οικογένειάς του και της κοινότητας. Χωρίς δεδομένα για την κατανόηση των προτιμήσεων των καταναλωτών ή τεχνολογία για την επέκταση, χρησιμοποίησε την ΤΝ (πραγματική νοημοσύνη), το ένστικτό του και τα ίδια του τα χέρια για να δημιουργήσει ένα εμπορικό σήμα που ήταν γνωστό για την ποιότητα και έφερνε χαρά στις ζωές των ανθρώπων.

Όταν ο όγκος των εργασιών Become πολύ μεγάλος για τον χώρο του, χρειάστηκε να επεκταθεί. Μεταπήδησε από το ζύμωμα της ζύμης στην ανάγκη για χρήματα — βρίσκοντας κεφάλαια για την απόκτηση νέων ακινήτων, την αγορά εξοπλισμού και την πρόσληψη υπαλλήλων. Αν και ήταν συνηθισμένος στη σκληρή δουλειά, με 3 π.μ. Με τα πρωινά ξυπνητήρια και τις δεκαπεντάωρες εργάσιμες ημέρες, η επέκταση τον ανάγκασε να αποστασιοποιηθεί από την εκτέλεση όλων των φυσικών εργασιών για τη λειτουργία της επιχείρησης. Αυτό δεν ήταν εύκολο, καθώς το πάθος του ήταν η τέχνη του ψησίματος, όχι οι λειτουργίες. Όμως οι φιλοδοξίες του απαιτούσαν μια αλλαγή, και αυτός ανταποκρίθηκε στην πρόκληση.

Η σκληρή δουλειά, η σύνδεση του πάθους με τις δεξιότητες, η έντονη αφοσίωση στις κοινότητες που εξυπηρετεί κανείς — αυτά είναι σαφή διδάγματα που έχουν μείνει μαζί μου. Η προθυμία να εξελίξουμε τις δεξιότητες, να αναλάβουμε κινδύνους χωρίς να έχουμε όλες τις απαντήσεις, να στραφούμε από την «πράξη» στην καθοδήγηση και, ως εκ τούτου, να λαμβάνουμε αποφάσεις χωρίς πλήρεις πληροφορίες — αυτά είναι εξίσου πολύτιμα μαθήματα. Πάνω απ' όλα, συγκρατώ τη σημασία των ανθρώπων: αυτών με τους οποίους συνεργαζόμαστε, για τους οποίους εργαζόμαστε και εκ μέρους των οποίων εργαζόμαστε. Η μικρή επιχείρηση του παππού μου ευημέρησε επειδή έθετε τους ανθρώπους στο επίκεντρο. Αυτό το μάθημα βρίσκει απήχηση ανεξάρτητα από τη γεωγραφία, τον πολιτισμό, το τμήμα ή το μέγεθος της επιχείρησης. Είναι αυτό που οδηγεί τον σκοπό μου — και την αποστολή της Mastercard — κάθε μέρα.