Μικρές επιχειρήσεις
11 Ιουνίου 2026
Η Gloria Jeng, με τις κόρες της Jennifer, αριστερά, και Jessica, δεξιά, στο Hunan Village II, ένα αγαπημένο τοπικό εστιατόριο στην κομητεία Westchester για σχεδόν δύο δεκαετίες. (Πηγή φωτογραφίας: Arsalan Danish)
Ήταν μια ευκαιρία που γεννήθηκε μέσα από την καταστροφή, αλλά μια ευκαιρία παρόλα αυτά.
Όταν η Gloria Jeng έφτασε στις ΗΠΑ από την επαρχία Jiangxi της Κίνας το 1982, μαζί με τους γονείς της και τα δύο αδέλφια της, ονειρευόταν να γίνει νοσοκόμα. Όμως, αφού έμαθε αγγλικά, βρήκε δουλειά σε ένα εστιατόριο και δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Τη δεκαετία του 1990 άνοιξε ένα εστιατόριο στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης και μετά ένα άλλο στο Λονγκ Άιλαντ, αλλά δεν διατηρήθηκαν. «Σκέφτηκα ότι αν δούλευα σκληρά, μπορώ να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα», λέει. «Αλλά έκανα λάθος».
Τότε, το 2007, ο σύζυγός της έμαθε ότι ένα μακροχρόνιο κινεζικό εστιατόριο στο Hartsdale της Νέας Υόρκης είχε πληγεί από πλημμύρα, και οι ιδιοκτήτες του Hunan Village II δεν ήθελαν να αναλάβουν την πρόκληση της ανοικοδόμησης και αποφάσισαν να συνταξιοδοτηθούν. «Όταν πρωτοήρθα στο Hartsdale, λάτρεψα αυτό το μέρος», λέει. «Λάτρεψα τη γειτονιά. Λάτρεψα τα πάντα εδώ. Έτσι ανέλαβα αυτό το μέρος. Αυτή είναι η ευκαιρία που δημιουργήσαμε.
Όπως πολλοί μετανάστες, η Gloria Jeng ακολούθησε το αμερικανικό όνειρο στην κουζίνα, δημιουργώντας έναν δρόμο προς τη σταθερότητα για την οικογένειά της. Δείτε την να μοιράζεται την ιστορία της.
Please accept functional cookies to watch this video.
Ο κλάδος της φιλοξενίας αποτελεί εδώ και καιρό μια οδό προς το αμερικανικό όνειρο. Ένας στους πέντε εργαζόμενους στον κλάδο της εστίασης είναι ξένης καταγωγής, και σχεδόν το 38% των ιδιοκτητών εστιατορίων και καταλυμάτων γεννήθηκαν αλλού, σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής των ΗΠΑ. Αυτό είναι ένα από τα υψηλότερα ποσοστά σε οποιονδήποτε κλάδο. Ωστόσο, οι μετανάστες αντιμετωπίζουν επιπλέον εμπόδια, από τα γλωσσικά εμπόδια έως την έλλειψη πιστωτικού ιστορικού στις ΗΠΑ που καθιστά δύσκολη τη λήψη δανείων.
Η παραδοσιακή χρηματοδότηση σίγουρα φάνηκε απρόσιτη για την Jeng, οπότε η οικογένειά της παρενέβη, συμπεριλαμβανομένου ενός από τους αδελφούς της, ενός επιτυχημένου επιχειρηματία που την υποστήριξε χωρίς δισταγμό. Έχοντας πλέον δύο κόρες και έναν γιο, αυτή και ο σύζυγός της ανακαίνισαν ακούραστα το εστιατόριο για σχεδόν εννέα μήνες, και στη συνέχεια βασίστηκε σε επαφές από τις προηγούμενες δουλειές της σε εστιατόρια, συμπεριλαμβανομένων προμηθευτών και πρώην υπαλλήλων, για να ανοίξει τις πόρτες.
Οι προκλήσεις παρέμειναν, συμπεριλαμβανομένου του αυξανόμενου κόστους των συστατικών και της δυσκολίας εύρεσης προσωπικού με την κατάλληλη νοοτροπία εξυπηρέτησης πελατών. Στη συνέχεια, χτύπησε ο COVID-19, αναγκάζοντας το εστιατόριο να κλείσει για τρεις μήνες. Τον επόμενο χρόνο, τα απομεινάρια του τυφώνα Ίντα σάρωσαν τα βορειοανατολικά, πλημμυρίζοντας ξανά το εστιατόριο. Η ασφάλεια δεν κάλυψε τη ζημιά.
Η Jeng ανοικοδόμησε, κομμάτι προς κομμάτι και άνθρωπο προς άνθρωπο, λαμβάνοντας βοήθεια από τον ιδιοκτήτη της, ο οποίος της έδωσε μια εξάμηνη αναστολή ενοικίου· τις κόρες της, οι οποίες ξεκίνησαν ένα GoFundMe· και πελάτες και γείτονες που δώρισαν ό,τι μπορούσαν, αποφασισμένοι να δουν το εστιατόριο να ανοίγει ξανά. «Είναι σαν την οικογένειά μου», λέει. «Όταν τους βλέπω, είμαι χαρούμενος».
Η Jessica Jeng-Mitchell, τώρα διευθύντρια επικοινωνίας της Mastercard, έμαθε πώς να εργάζεται με τα τηλέφωνα στο εστιατόριο της μητέρας της στις Συρακούσες. (Φωτογραφία ευγενική προσφορά της Gloria Jeng)
Η τεχνολογία την έχει επίσης βοηθήσει να προσαρμοστεί, συμπεριλαμβανομένου ενός συστήματος σημείου πώλησης που μεταφράζει παραγγελίες από τα Αγγλικά στα Κινέζικα, και της ηλεκτρονικής παραγγελιοληψίας, την οποία ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας και η οποία πλέον αντιπροσωπεύει το 20% της επιχείρησής της.
Για τον Jeng, το εστιατόριο ήταν πάντα κάτι περισσότερο από απλή επιχείρηση. Οι αναποδιές, οι αναστολές λειτουργίας, οι προκλήσεις και οι αλλαγές βάθυναν την ανθεκτικότητά της και της επέτρεψαν να χτίσει μια ζωή στις ΗΠΑ, να βρει σταθερότητα για την οικογένειά της, να δημιουργήσει διαγενεακή κινητικότητα.
«Θέλω να βεβαιωθώ ότι όλα τα παιδιά μου θα τελειώσουν το κολέγιο», λέει. «Το μέλλον τους πρέπει να είναι πιο επιτυχημένο από το δικό μου. Δεν χρειάζεται να δουλέψουν τόσο σκληρά όσο εγώ — αλλά πρέπει να είναι καλύτεροι από εμένα.