25 februari 2026
In hun suikerstruik in het noorden van de staat New York laat de familie Ballard — vader Trevor links en mama Kimberly rechts en hun twee kinderen, Ashley-Morgan en John-Daniel — zien hoe ondernemerschap, net als het maken van ahornsiroop, kan worden doorgegeven, herbedacht en door generaties heen in stand gehouden. (Foto: Vicki Hyman)
Op een heuvel in Holmes, New York, snijdt fel winterzonlicht door een bosje esdoornbomen, waar dunne blauwe buizen van de ene stam naar de andere lopen en een netwerk van dikkere zwarte buizen voeden. Het is een zorgvuldig gechoreografeerd vaatsysteem voor het zoete sap dat uit de wortels van de bomen wordt getrokken en naar beneden wordt gedragen naar het houten hutje dat het hart van de suikerstruik vormt.
Trevor Ballard, gekleed in sneeuwschoenen en een gereedschapsriem vol snoeischaren, buizen, buisgereedschap en allerlei toebehoren, loopt over de ijzige grond om mij te begroeten. Trevor — samen met zijn vrouw Kimberly en hun jongste twee kinderen, die door de bomen in de buurt schieten — zijn de nieuwste beheerders van een esdoornsuikerbedrijf dat al zes generaties lang in zijn familie is doorgegeven.
"Ik kreeg deze bug als kind," zegt Trevor. "Nu ben ik 52 jaar oud en ik wil het nog steeds doen."
Trevor Ballard en zijn zoon, John-Daniel, bereiden de plastic leidingen voor die de boomkranen, de zogenaamde spiles, verbinden met het vacuümondersteunde verzamelsysteem dat het sap schoon houdt, de boom gezond houdt en de opbrengst verhoogt. (Foto: Vicki Hyman)
Het is vroeg in het seizoen, het sap is nog weken verwijderd van het koken tot diepe, aardse ahornsiroop, en het gezin is nog in voorbereidingsfase. "Als we dat eerste gat boren, is het 24/7," zegt Trevor terwijl hij het elektrische gereedschap aan zijn elfjarige dochter Ashley-Morgan geeft en naar een nabijgelegen boom knikt.
Ashley-Morgan en haar broer John-Daniel, 10, krijgen thuisonderwijs, en een uitstapje naar de suikerstruik deze ijskoude februarimorgen is niet zomaar een excursie — het maakt deel uit van het dagelijkse curriculum.
"Er is wiskunde, scheikunde, natuurkunde," zegt Trevor. "Hoogte, helling, debiet. Ik zet het meestal onder natuurkunde, en soms onder gym," lacht hij, "omdat ze de hele dag rondrennen."
Hoewel het product door de decennia heen ongewijzigd is gebleven, is het ondernemerschap van Ballard Maple door de generaties heen geëvolueerd — van hobby in de achtertuin tot klein bedrijf, van geërfde verplichting tot bewuste keuze, van zweet en inspanning tot wetenschap en systemen.
Zal het bedrijf langer dan de zesde generatie bestaan? Het is nog te vroeg om te zeggen. Ashley-Morgan houdt van paarden en overweegt een carrière in paarden. John-Daniel weet het niet zeker, maar als hem wordt gevraagd wat hij het leukst vindt aan het bedrijf — na natuurlijk stiekem een smaak van het sap — aarzelt hij niet. "Ik mag tijd doorbrengen met papa."
De familie Ballard noemt Dutchess County, ongeveer 110 kilometer ten noorden van New York City, al honderden jaren hun thuis, en hun relatie met ahornsiroop gaat zowel van vóór moderne apparatuur als moderne markten. Freddy Ballard, Trevors grootvader, leerde de kunst van esdoornsuikering van zijn vader en grootvader, technieken geworteld in traditie en veel inzet.
Trevor rommelt in een gereedschapskist en vist een kleine houten tuit tevoorschijn, een spile genoemd, door zijn grootvader gesneden uit moerbeitakken — een van de duizenden met de hand gesneden spiles die in de loop der decennia in esdoornbomen zijn getapt en met metalen melkkannen hingen. Als kind sleepte Trevor een slee door het bos, goot het sap uit de kannen in 10-gallon blikken en leegde ze vervolgens in een opvangtank.
Jarenlang maakte de familie siroop zoals veel achtertuinsuikermakers dat vroeger deden: door sap te koken in ketels en zelfgemaakte pannen, en kleine porties te maken voor vrienden, buren en familie. Dat begon te veranderen in 1972, toen Freddy een bepalende ondernemende beslissing nam. Hij kocht een commerciële verdamper, met als doel een familietraditie om te zetten in een familiebedrijf.
Ashley-Morgan Ballard tapt op een esdoorn terwijl de familie de suikerstruik klaarmaakt voor het suikerseizoen van esdoorn. (Foto: Vicki Hyman)
Vandaag zijn de emmers op. In hun plaats is er een netwerk van plastic leidingen verbonden met een vacuümsysteem dat sap sneller en efficiënter aantrekt dan zwaartekracht ooit zou kunnen. In elke moderne spile bevindt zich een klein ventiel — een plastic bol dat opent wanneer het sap eruit stroomt en sluit wanneer de druk terugkeert, waardoor bacteriën niet in de boom kunnen komen. Dit is belangrijk: bacteriën kunnen de natuurlijke genezingsreactie van een boom activeren, het kraangat afsluiten en de doorstroming afsluiten.
Bij nadere inspectie is de boom die Ashley-Morgan met haar boor bekijkt bezaaid met gaten ter grootte van een duimnagel die omhoog draaien langs de stam. Ze vindt een nieuwe plek, ongeveer acht inch breed en acht inch dieper dan het laatste gat, en boort een nieuwe. Daarna wisselt ze de boor door een houten hamer en tikt een spile op zijn plek.
Ondanks de zware sneeuw die het bos bedekt, bewegen Ashley-Morgan en John-Daniel zich moeiteloos door het bos, markeren gebroken lijnen met groen tape, verzamelen de druppels die de buizen tussen de bomen verbinden, en natuurlijk stiekem een stukje sap rechtstreeks uit de lijn opnemen.
Tegen de tijd dat Trevor de leeftijd van zijn dochter was, hield hij zijn grootvader al nauwlettend in de gaten — niet alleen hoe siroop werd gemaakt, maar ook hoe andere producenten zich aanpasten. Als tiener merkte hij op welke operaties overleefden en welke het moeilijk hadden.
"Ik wist dat ik hier een bedrijf wilde beginnen," zegt hij. "Maar ik wist dat ik meer onderwijs nodig had, want zoals we het deden, zag ik dat dat gewoon niet zou werken." Behalve het kopen van de commerciële verdamper investeerde Freddy eigenlijk niet echt in het bedrijf. "Hij groeide op in de Depressie, de Wereldoorlog. Je doet het met wat je hebt. Als je geen contant geld in je zak hebt om iets te betalen, koop je het niet."
Ashley-Morgan en Kimberly Ballard reinigen de oven die werd gebruikt om sap tot siroop te koken in de Ballard Maple suikerfabriek. (Foto met dank aan Ballard Maple)
Trevors vader Tom, hoewel niet betrokken bij het dagelijkse werk, is vaak te vinden terwijl hij spullen haalt, helpt met het kloofen van hout, het vuur in de gaten houdt en elk jaar als de eerste batch klaar is, aankomt bij het suikerhuis met zelfgemaakt vanille-ijs waarover ze verse siroop druppelen.
De familie had altijd hun suikerstruik gepacht, maar in 2019 kochten Trevor en zijn vrouw deze 25 hectare. Het bos is het domein van Trevor en John-Daniel — op een gegeven moment is John-Daniel zelfs ongeveer zes meter in de lucht, hangend aan een touw dat aan een hoge tak is vastgebonden. ("Is het touw er voor de lol, of is er een reden voor het touw?" vraag ik. "Dat is de reden," grapt Trevor. "Leuk.")
Nadat het sap in de verzameltank is gestroomd, wordt het in vrachtwagens gepompt en naar het suikerhuis vervoerd, waar Kimberly en Ashley-Morgan het koken — ongeveer vijf gallon siroop per uur tijdens het hoogseizoen. Het grootste deel van de siroop wordt bewaard in grote containers en later gebotteld, zodra de drukte van het suikerseizoen voorbij is.
In 2019 kochten de Ballards hun eigen esdoornbos vlakbij hun huis in Holmes, N.Y., met het oog op het laten voortbestaan van het bedrijf. "Dit zal mij overleven," zegt Trevor Ballard. (Foto: Vicki Hyman)
Het werk verschuift daarna ook naar verkopen. Ballard Maple is het hele jaar door geopend, voornamelijk via boerenmarkten in de Hudson Valley. Elke zondag, ongeacht het weer, vestigt het gezin zich in Beacon, New York. Je kunt de donkere, rijke siroop ook in de winkels in de buurt vinden.
"Wij doen geen consignatie," zegt Trevor. "Als je onze siroop in je winkel wilt, betaal je ervoor voordat hij op het schap komt. Ik wil mijn klanten leren kennen."
Alles is ontworpen met een levensduur in gedachten: conservatieve tappraktijken, zorgvuldige boomwisseling, systemen die kunnen uitbreiden als de volgende generatie wil groeien.
"Dit zal mij overleven," zegt Trevor, wijzend naar de bomen. "Als de kinderen het willen, is alles wat ze nodig hebben hier. Als ze het willen vergroten, willen ze hier meer in het bos werken, dan is het hier. De fundering is al gelegd. Als ze het willen nemen en laten groeien, is het hier."